Και αν μπορούσα να το δοκιμάσω πρώτα;

Υπάρχουν συνεδρίες που τελειώνουν και συνεχίζουν να σε απασχολούν. Η δική μου ήταν μια Πέμπτη, με έναν θεραπευόμενο που θα τον πω Χρήστο. Ψευδώνυμο, φυσικά.

Η στιγμή

Κάθε φορά που φτάναμε σε κάτι αβέβαιο, ο Χρήστος με κοίταζε και ρωτούσε: «Το σκέφτομαι σωστά, έτσι δεν είναι;». Και εγώ ένιωθα πίεση να απαντήσω. Την πρώτη φορά το έκανα. Τη δεύτερη το έκανα πάλι, λίγο πιο διστακτικά. Στο τέλος της συνεδρίας κατάλαβα ότι είχα γίνει ο άνθρωπος που του επιβεβαιώνει τις αποφάσεις, και δεν ήξερα αν αυτό τον βοηθούσε.

Πρώτα, οι σημειώσεις

Το ίδιο βράδυ δημιούργησα στο «Τα περιστατικά μου» ένα περιστατικό με ψευδώνυμο και έγραψα ελεύθερα τι έγινε, χωρίς να προσέχω τη διατύπωση. Μετά πάτησα «Αποθήκευση & οργάνωση».

Με ενδιέφερε ότι οι αρχικές μου σημειώσεις έμειναν όπως τις έγραψα. Δίπλα τους είδα μια οργανωμένη εκδοχή με σύνοψη, κύρια θέματα και ανοιχτά ζητήματα. Οι υποθέσεις του AI ήταν σημειωμένες ως «Υπόθεση AI» και ξεχώριζαν από τις δικές μου παρατηρήσεις. Αυτόν τον διαχωρισμό τον θεωρώ σημαντικό: το AI προτείνει, εγώ αποφασίζω.

Ανάμεσα στα ανοιχτά ζητήματα υπήρχε μια σκέψη που δεν είχα διατυπώσει μόνος μου: ότι η δική μου απάντηση μπορεί να λειτουργούσε ως μέρος του κύκλου της επιβεβαίωσης.

Η συζήτηση με τον Mentor

Στην καρτέλα Mentor έγραψα όσα με απασχολούσαν, σαν να μιλούσα φωναχτά: «Δεν ξέρω αν πρέπει να απαντώ ή να μένω σιωπηλός». Δεν περίμενα έτοιμη λύση. Ήθελα να δω το ερώτημα από άλλη γωνία: τι θα σήμαινε για τον Χρήστο μια απάντηση, τι θα σήμαινε η σιωπή μου, τι ανάγκη κρύβεται πίσω από το «έτσι δεν είναι;».

Δεν αντικατέστησε την επίβλεψη. Με βοήθησε να φτάσω στην επίβλεψη πιο καθαρός.

Η φράση που έγραψα πριν την πω

Πριν από την επόμενη συνεδρία έγραψα, με δικά μου λόγια, δύο-τρεις εναλλακτικές. Η πρώτη: «Βλέπω ότι θέλεις να είσαι σίγουρος πριν προχωρήσουμε. Τι συμβαίνει όταν μένεις με την αβεβαιότητα;».

Οι πρώτες διατυπώσεις ακούγονταν μηχανικές. Τις διάβασα φωναχτά, άλλαξα λέξεις και κράτησα μία που έμοιαζε με μένα. Την έφερα και στην επίβλεψη.

Τι κράτησα

Δεν ξέρω πώς θα πάει η επόμενη συνεδρία. Κανένα εργαλείο δεν υπόσχεται αποτέλεσμα, ούτε στον θεραπευόμενο ούτε σε μένα. Κράτησα όμως τρία πράγματα:

• Έγραψα την ένταση αντί να την κουβαλήσω.
• Είδα ένα μοτίβο που δεν το είχα δει μέσα στη συνεδρία.
• Μπήκα στην επόμενη συνεδρία με μία εναλλακτική έτοιμη, όχι με την ελπίδα ότι θα βρω κάτι εκείνη τη στιγμή.

Μια σημείωση για την ιδιωτικότητα

Αν δουλέψεις πραγματικό περιστατικό, χρησιμοποίησε ψευδώνυμο και απόφυγε αναγνωρίσιμα στοιχεία. Το TheraMentor είναι περιβάλλον εκπαίδευσης και εξάσκησης, όχι κλινικής φροντίδας.

Θέλεις να δοκιμάσεις κάτι αντίστοιχο; Στο «Τα περιστατικά μου» μπορείς να ξεκινήσεις με ένα περιστατικό και λίγες σημειώσεις.